Afgelopen donderdag hadden we bij Oliveo het genoegen om Dennis Higler te ontvangen. Hij nam ons mee in de wereld van de arbitrage, waarbij deze avond vooral in het teken stond van de samenwerking tussen de scheidsrechter en de assistent-scheidsrechter.
Maar voordat de discussie over vlaggen, buitenspel en samenwerking echt losbarstte, was er eerst aandacht voor een bijzonder moment: het afscheid van André als verenigingsscheidsrechter.
Na maar liefst 14 jaar wedstrijden voor onze club te hebben gefloten, vond André het tijd om plaats te maken voor andere dingen.
Zoals hij zelf mooi verwoordde: op het moment dat je merkt dat de scherpte wat minder wordt, moet je jezelf afvragen of het nog verstandig is om door te gaan.
Daar kunnen we alleen maar respect voor hebben. Zeker wanneer je bedenkt dat André zelf nooit heeft gevoetbald, maar desondanks veertien jaar lang met veel inzet en plezier honderden wedstrijden voor Oliveo heeft geleid. Dat is simpelweg een geweldige prestatie.
En iemand die zich zoveel jaren voor de club heeft ingezet, konden we natuurlijk niet zomaar met lege handen naar huis laten gaan.
Met een tegoedbon voor – hoe kan het ook anders – een broodje frikandel met mosterd, twee potten speciale Franse Dijonmosterd én een tegoedbon voor een diner voor twee hebben we geprobeerd zijn afscheid op passende wijze vorm te geven.
André, nogmaals ontzettend bedankt voor al die wedstrijden, zaterdagen en jaren waarin we altijd op je konden rekenen. Het ga je goed!
Terug naar de arbitrageavond
Daarna was het woord aan Dennis Higler.
Want hoe zorg je ervoor dat je niet alleen als scheidsrechter, maar ook als assistent-scheidsrechter met meer zekerheid en vertrouwen aan een wedstrijd begint?
Een belangrijk antwoord daarop bleek verrassend eenvoudig: maak vooraf duidelijke afspraken met elkaar.
Wanneer verwacht de scheidsrechter dat de assistent zijn vlag gebruikt? Wanneer wacht je juist even? Wie neemt welke verantwoordelijkheid? Hoe ga je om met situaties waarbij je allebei iets anders hebt waargenomen? En misschien wel het belangrijkste: zorg ervoor dat je tijdens de wedstrijd contact met elkaar blijft houden.
Dennis liet zien dat goede arbitrage veel meer is dan alleen de spelregels kennen. Het draait ook om communicatie, vertrouwen, positie kiezen en samenwerken.
Daarbij kwamen onder andere aan bod:
* de positie van de assistent-scheidsrechter langs de zijlijn;
* het beoordelen van buitenspel;
* wanneer je als assistent wel of juist niet moet vlaggen;
* het ondersteunen van de scheidsrechter bij overtredingen;
* wie de beslissing neemt bij bijvoorbeeld een inworp, hoekschop of doeltrap;
* het belang van oogcontact voordat een beslissing wordt genomen;
* en hoe duidelijke afspraken vóór de wedstrijd onduidelijkheid tijdens de wedstrijd kunnen voorkomen.
Ook aan praktijkvoorbeelden was geen gebrek. Aan de hand van verschillende videofragmenten konden we zelf beoordelen wat er gebeurde en welke beslissing we zouden nemen.
En juist daar werd duidelijk hoe ver intuïtie en daadwerkelijke waarneming soms uit elkaar kunnen liggen.
Bij sommige beelden wist bijna iedereen het zeker: buitenspel! Totdat het fragment werd stilgezet of vanuit een ander perspectief werd bekeken en bleek dat er helemaal geen sprake van buitenspel was. En andersom gebeurde precies hetzelfde: situaties die in eerste instantie volkomen legaal leken, bleken bij nadere bestudering toch buitenspel.
Een mooie reminder dat wat je denkt te zien, niet altijd hetzelfde is als wat er daadwerkelijk gebeurt.
Daarmee kwam ook een andere belangrijke les naar voren: je hoeft niet altijd in een fractie van een seconde te reageren.
Zeker als assistent-scheidsrechter mag je jezelf soms gerust één of twee seconden extra geven. Kijk wat er met de bal gebeurt, beoordeel of een speler daadwerkelijk bij het spel betrokken raakt en neem vervolgens je beslissing. Een vlag die iets later maar correct omhooggaat, is uiteindelijk veel waardevoller dan een snelle vlag op basis van een eerste indruk.
Dat geldt ook voor de scheidsrechter zelf. Niet iedere situatie vraagt om een onmiddellijke fluit. Soms helpt het om heel even te kijken hoe een situatie zich ontwikkelt voordat je ingrijpt.
Een vlag omhoog steken lijkt soms eenvoudig, maar juist het moment waarop je vlagt – of bewust nog even níét vlagt – kan een groot verschil maken.
Ook werd duidelijk dat een assistent-scheidsrechter niet simpelweg iemand is die langs de lijn loopt om buitenspel aan te geven. Je vormt samen met de scheidsrechter een team. Hoe beter je elkaar begrijpt en ondersteunt, hoe rustiger en overtuigender je gezamenlijk een wedstrijd kunt leiden.
En dat is uiteindelijk precies waar deze avond om draaide: niet alleen weten wat je moet beslissen, maar vooral begrijpen wat je daadwerkelijk hebt waargenomen en hoe je samen tot de juiste beslissing komt.
Er werd volop meegedacht, gediscussieerd en natuurlijk waren er situaties waarbij de meningen behoorlijk uiteenliepen. De videofragmenten bewezen bovendien dat zelfs wanneer een zaal vol scheidsrechters het met elkaar eens is, de beelden ze soms alsnog ongelijk kunnen geven.
Juist dat maakte de avond interessant, herkenbaar en vooral leerzaam.
Dank aan Dennis Higler voor zijn bijdrage, openheid en de vele praktijkvoorbeelden.
En uiteraard ook dank aan alle aanwezige scheidsrechters en assistent-scheidsrechters voor hun enthousiasme en inbreng.
We kunnen in ieder geval één conclusie trekken:
Een goede scheidsrechter kan veel alleen, maar met een goede assistent naast zich wordt het een stuk makkelijker.