Oliveo JO15-6 | JO15-6 terug op aarde

JO15-6 terug op aarde

Zaterdag 4 november 2017; uit tegen DSO. Na een weekje rust en met de doelpuntenregen van twee weken geleden nog vers in het geheugen werd afgereisd naar DSO om de volgende drie competitiepunten op te halen.  

De opstelling: Morris op doel, Joep en Mike centraal achter, met Sam links en Joshua rechts. Op het middenveld Luuk, Lennert en Jan, en voorin Thijs op links, Valentijn rechts met Daan in het midden. Wilbert en Tim begonnen op de bank, Chris en Finn, beiden helaas nog steeds niet fit, bekeken de wedstrijd vanaf de tribune.

Coach Dennis had voor de aftrap al laten horen dat er met een aanvallend strijdplan gespeeld zou gaan worden, met als belangrijkste wapen de naar voren inschuivende centrale spelers. Dat liep in de praktijk toch even anders want vrijwel meteen vanaf de aftrap drukte DSO onze spelers ver achteruit. Oliveo begon niet sterk en leed veel balverlies, zelfs op de eigen helft. Dat dwong Joep er al snel toe om een hoekschop weg te geven. In de daarop volgende dappere poging om de bal voor het doel vandaan te halen opende Jan met het hoofd de score; 1-0, alleen wel voor de verkeerde ploeg.

Dit had een waarschuwing moeten zijn, maar aan het spelbeeld was dat niet te zien. Oliveo was duidelijk nog niet warm; men liet zich veel te makkelijk van de bal zetten en verzaakte om op te ruimen. Gelukkig gold dat niet voor Morris. Met twee belangrijke reddingen hield hij de schade voorlopig beperkt, maar de derde keer was het helaas wel raak. Na opnieuw knullig balverlies in de laatste lijn was onze doelman kansloos tegenover twee DSO spelers.

Langzaam maar zeker daalde het besef in dat we hier met een ander soort tegenstander te maken hadden dan twee weken terug. Er werd een tandje bij geschakeld, en de concentratie nam toe. Met een crosspass op Valentijn overbrugde Luuk opeens een grote afstand, en ook de rest van de combinaties gingen beter lopen. Voorlopig leverde het alleen een hoekschop op, maar er was weer hoop. Tegen het einde van de eerste helft kregen we de eerste grote kans. Via een snelle combinatie over Jan en Valentijn kwam de bal in het vrijwel onverdedigde doelgebied terecht, en in een rechtstreeks sprintduel tussen onze Daan en de DSO-Daan toonde de onze zich het snelst. Helaas stond er ook nog een keeper in de weg en belandde de bal naast het doel.

De aanvallen die volgden waren niet meer allemaal voor DSO. Onze jongens kwamen een aantal keer dicht bij een treffer, maar het grootste deel van de strijd speelde zich toch in de buurt van het te verdedigen doel af. Vooral dankzij een aantal goede ingrepen van Morris lukte het de tegenstander in de eerste helft niet meer om de voorsprong uit te breiden.  Het rustsignaal kwam voor velen van ons niets te vroeg. Bij het verlaten van het veld was aan de meesten wel te zien dat er grote behoefte aan 10 minuutjes rust en een kopje thee was.

Het mocht niet baten; ook in de tweede helft moest met man en macht verdedigd worden. Dat bleef een tijdje goed gaan, met hard werk van o.a. Tim, Joep en Joshua, maar toen de derde treffer eenmaal een feit was ging het opeens hard. Vijf minuten later keken we al tegen een 5-0 achterstand aan. Het spervuur van aanvallen bleef maar doorgaan. Het was vooral Morris die ons in deze fase van de strijd nog enigszins op de been hield, al weet ik niet of bij deze stand nog van op de been gesproken mag worden.

Winnen zouden we niet meer, maar met een prijzenswaardige volharding bleef men toch op zoek gaan naar een tegentreffer. Zo kon het opeens gebeuren dat Wilbert voorzette op een sneaky vrijgelopen Lennert die er nog bijna in slaagde om het net te raken. Ook een vrije schop van Joep leek kansrijk maar bracht niet het gewenste resultaat. Oliveo deed zijn best om druk te zetten en DSO kon lekker tegen de counter leunen. De 6-0 kwam voort uit een plotselinge overname waarbij onze spelers het nakijken hadden. De 7-0 volgde op een enorm verre uittrap van de DSO keeper die daarna slechts door één man geraakt hoefde te worden.

Eindstand: 7-0. Moegestreden en teleurgesteld, maar met geheven hoofd verlieten onze mannen het veld.